تعاریف شهرسازی

بازدیدها: 1

1-1- منطقه، شهر، شهرك و روستا
(REGION, CITY, TOWN, & VILLAGE)
۲-۱- واحد همسايگي، بخش و مسير
(NEIGHBORHOOD, DISTRICT, & CORRIDOR)
۳-۱- بلوك، خيابان، ساختمان
(BLOCK, STREET, & BUILDING)
۱-۱- منطقه، شهر، شهرک و روستا (REGION, CITY, TOWN, & VILLAGE)
۱- مناطق مادر شهری مکان های محدود با مرزهای جغرافیایی متشکل از توپوگرافی، محدوده های آبریز رودخانه، خطوط ساحلی، کشتزارها، پارک های منطقه ای و حوضه های رودخانه ها می باشند. مادرشهرها از مناطق چندگانه از قبیل شهرها، شهرک ها و دهکده ها با مراکز و لبه های مشخص، تشکیل شده اند.
۲- هر منطقه مادر شهری، واحد پایه اقتصادی در جهان امروز است. مشارکت دولتی، سیاست عمومی، برنامه ریزی کالبدی و راهبردهای اقتصادی باید واقعیت مذکور را منعکس نمایند.
۳- مادرشهرها رابطه ای ضروری و حساس با زمین ها و مناظر طبیعی اش شامل ساختارهای طبیعی، اقتصادی و فرهنگی دارند. در واقع طبیعت به اندازه ای برای مادر شهر مهم است که یک باغ برای خانه.
۴- الگوهای توسعه ای نباید محو کننده و یا از بین برنده لبه های مادر شهری باشد. توسعه درونزا درون نواحی شهری موجود علاوه بر حفظ منابع محیطی، سرمایه های اقتصادی و بافت اجتماعی، نواحی حاشیه ای – متروکه و بایر را نیز احیا می نماید. مناطق مادر شهری باید راهبردهای تشویقی در راستای توسعه درونزا در مقابل توسعه برونزا را در اولویت قرار دهد.
۵- توسعه های جدید در مجاورت محدوده های شهری باید به عنوان واحدهای همسایگی و بخش های یکپارچه با الگوهای موجود شهر سازماندهی شوند. توسعه های ناپیوسته شهری نیز باید به عنوان شهرک ها و روستاها با مراکز و لبه های مشخص به منظور تعادل بخشی بین ایجاد شغل و مسکن نه به عنوان حومه شهرهای خوابگاهی برنامه ریزی شوند.
۶- در توسعه و باز توسعه شهرک ها و شهرها، الگوهای تاریخی، سوابق و حد و مرزها باید لحاظ گردد.
۷- شهرها و شهرک ها باید طیفی از استفاده های عمومی و خصوصی در جهت حمایت از اقتصاد منطقه ای را شامل شود که سود آن به نفع همه ی مردم با درآمدهای مختلف باشد. به لحاظ مدیریت منابع، مسکن افراد باید به فرصت های شغلی آنان نزدیک بوده و از تمرکز فقر جلوگیری نماید.
۸- سازمان کالبدی منطقه باید توسط ساختار آلترناتیوهای مختلف حمل و نقل پشتیبانی شود. سیستم های حمل و نقل عمومی، پیاده و دوچرخه باید با دسترسی زیاد و متحرک کل منطقه را پوشش دهد تا وابستگی به اتومبیل خصوصی به حداقل برسد.
۹- درآمدهای بودجه ای و سایر منابع می توانند در یک تشریک مساعی میان شهرداریها و مراکز مناطق تخصیص داده شوند تا از رقابتهای مخرب بر پایه مالیات جلوگیری کنند و از طریق همکاری های منطقی، وضعیت حمل و نقل، تفریح و سرگرمی، خدمات عمومی، مسکن و نهادهای اجتماعی را ارتقاء دهند.
۲-۱- واحد همسایگی، بخش و مسیر (NEIGHBORHOOD, DISTRICT, & CORRIDOR)
۱- واحد همسایگی، بخش و مسیر عناصر اساسی توسعه و توسعه مجدد مادر شهرها می باشند این عناصر مناطق هویت داری را شکل می دهند که مشوق شهروندان در قبول مسئوولیت جهت نگهداری و تکمیل تدریجی شهر، است.
۲- واحدهای همسایگی باید فشرده، دارای مسیرهای پیاده و دوستانه و کاربردهای مختلط باشند. بخش ها به طور کلی بر کاربردهای منفرد مشخص تأکید دارند و باید منطبق بر مبنای اصول طراحی واحدهای همسایگی باشند. محورها نیز رابط بین واحدهای همسایگی و بخش ها در هر منطقه می باشند؛ که در سلسله مراتبی از بولوارها و خطوط آهن تا سبز راه ها و رودخانه ها دسته بندی می شوند.
۳- فعالیت های گسترده ای از زندگی روزانه در مسیر پیاده راه ها اتفاق می افتد که باید به صورت مستقل برای افراد مسن و خردسال، فرصت هایی را بوجود آورند. شبکه های درون ارتباطی خیابان ها باید برای تشویق پیاده روی، کاهش تعداد و طول مسیرهای سفرهای اتومبیلی و صرفه جویی انرژی طراحی شوند.
۴- در داخل واحدهای همسایگی، گونه های مختلفی از انواع مسکن و سطوح قیمتی مختلف می تواند گروه های سنی با نژادها و درآمدهای مختلف را در تعاملات روزانه وارد نماید، و پیوندهای مدنی و فردی را به خصوص برای یک جامعه معتبر و قابل اعتماد تقویت کند.
۵- مسیرهای عبوری باید برنامه ریزی شده و هماهنگ باشد تا به سازمان دهی ساختار مادر شهری و باز زنده سازی مراکز شهری منجر شوند. آنها نباید مسیرهای سرمایه گذاری مراکز شهری را جابجا نمایند.
۶- تراکم های ساختمانی مقتضی و کاربری زمین باید در فاصله پیاده روی ایستگاه ها و توقف گاه های حمل و نقل عمومی مستقر باشند تا حمل و نقل عمومی به گزینه ای ماندنی و پایدار در برابر اتومبیل تبدیل گردد.
۷- تمرکز های فعالیتی عمومی، سازمانی و تجاری باید در واحدهای همسایگی مکان یابی شوند و در ترکیب های دور از دسترس و پرت جدا نگردند. مدارس باید به لحاظ اندازه و مکان یابی به گونه ای باشد که بچه ها بتوانند به صورت پیاده و یا با دوچرخه به آنجا مراجعت کنند.
۸- تکامل اقتصادی و هماهنگ واحدهای همسایگی و مسیرها می تواند توسط استانداردهای طراحی شهری گرافیکی بهبود داده شود به گونه ای که بتوان خطوط راهنمای قابل پیش بینی را برای تبدیل و تغییر ارائه نمود.
۹- دامنه ای از پارک ها، شامل زمین های بازی و زمین های سبز برای بازی های توپی و باغ های محله ای باید در درون واحدهای همسایگی پخش شوند. به منظور هویت دهی و ارتباط واحدهای همسایگی مختلف از مناطق حفاظت شده و زمین های باز می توان استفاده کرد.
۳-۱- بلوک، خیابان، ساختمان (BLOCK, STREET, & BUILDING)
۱- وظیفه اولیه معماری شهر و طراحی منظر تعریف کالبدی خیابان ها و فضاهای عمومی به عنوان مکان های استفاده مشترک است.
۲- پروژه های معماری منفرد باید با محیط اطرافش هم پیوند باشد. این اصل شیوه فراگیر است. تجدید حیات مکان های شهری به ایمنی و امنیت وابسته است.
۳- طراحی خیابان ها و ساختمان ها نه تنها باید محیط های ایمن را تقویت کند بلکه هزینه های دسترسی و بازگشایی را نیز کاهش دهد.
۴- در مادر شهرهای معاصر، توسعه باید به اندازه کافی خود را با اتومبیل تطبیق دهد. این هماهنگی و سازگاری باید به گونه ای باشد که اولویت را به پیاده و فرم فضای عمومی بدهد.
۵- خیابان ها و میدان ها باید محیطی ایمن، راحت و دلچسب برای عابر پیاده فراهم نمایند. طراحی صحیح خیابان ها و میادین، همسایه های یک واحد همسایگی را تشویق به پیاده روی می کند و آنها را در شناخت یکدیگر و حفظ اجتماعشان توانمند می سازد.
۶- معماری و طراحی منظر باید همخوان با اقلیم، توپوگرافی، تاریخ و الگوهای ساختمان سازی منطقه باشند.
۷- ساختمان های شهری و مکان های تجمع عمومی به مکان های مهمی برای تقویت کردن هویت اجتماعی و فرهنگ دموکراسی احتیاج دارند. ساختمان های شهری و مکان های تجمع عمومی با توجه به نقش متفاوتشان از سایر ساختمان ها، نیازمند شکل متمایزی هستند.
۸- همه ساختمان ها باید احساس واضحی از موقعیت، آب و هوا و زمان برای ساکنانش فراهم کنند. استفاده از الگوهای طبیعی گرمایشی و سرمایشی می تواند بازدهی کارآمدتری از سیستمهای مکانیکی داشته باشد.
۹- حفاظت و بازسازی ساختمان ها، بخش ها و منظرهای تاریخی به طور صریحی مشخص شود.

دسته بندی : آموزش , شهرسازی
نویسنده : modir
تاریخ انتشار : 28 / 05 / 2020
بازدید :
لینک کوتاه : https://space-place.ir/?p=4953
0