مجموعه اصطلاحات عمومي شهرسازی

بازدیدها: 0

شهرنشینی (Urbanism) : شهرنشینی آن قسمت از دانش است که به محل سکونت بشر اختصاص می یابد. جدیداً این واژه در مقابل حومه شهری که نسخه ای ناقص از شهرنشینی است، به کار می رود.
حومه شهر (Suburban) : حاشیه شهر یا مناطق کمتر شهری، واژه ای است که معمولاً برای رشد شهر در لبه هایش به کار گرفته می شود که همواره به شهر اصلی وابسته است. در دایره لغات یونانی، واژه Proaction برای معرفی آن به کار رفته است و معنی پیش شهر یعنی مکانی پیش از ورود به شهر، می دهد. به آلمانی واژه Vorstadt – فورشتات (پیشاشهر) برای آن به کار رفته است.
بوم منطقه (Ecozone) : زیر واحدهای تعریف شده از برش عرضی روستا تا شهر است.
بوم سامانه (Ecosystems) : مجموعه ای از اکوزون هایی که در ترکیب با هم قادرند یک محیط تأثیرگذار و تأثیر پذیر در اطراف رشد و توسعه ارگانیسم ها ایجاد کنند.
انتروپی (Entropy) : میزان بی نظمی درون یک سیستم است. از لحاظ نظریه های علمی، در گذر زمان، میزان انتروپی در سیستم رها شده به حال خودش، تمایل به افزونی دارد. بی نظمی از نظر قوانین ریاضی، دارای خط سیر تصادفی است.
برنامه ریزی شهری (Town Planning or Urban Planning) : برنامه ریزی برای بهبود شرایط سکونتی و فعالیتی شهر در راستای تحقق پذیری بهداشت، آسایش و زیبایی شهر.
بافت شهری (Urban Fabric) : اصطلاحی عمومی برای وجه کالبدی شهر است. این اصطلاح بر نوع ساختمان ها، معابر، فضاهای باز، خیابان ها، جلوخان ها و نمای ساختمان ها تأکید دارد، در حالی که بدون پیش داوری جنبه های محیطی، عملکردی، اقتصادی و اجتماعی– فرهنگی را نیز در بر می گیرد.
قلمرو عمومی (Public Realm) : آن قسمت از بافت شهری است که مورد استفاده عموم است. مانند : پلاژا، میدان ها، پارک ها، معابر و ساختمان های عمومی/ در معنای ضمنی مدنی و اخلاقی این اصطلاح مفاهیمی فراتر از کالبد و سودگرایی را شامل می گردد.
هنر مدنی (Civic Art) : واژه مرتبط با سال های ۱۹۲۰ است و در ساختاری از دانش ترکیبی هنر و وفن استفاده می شده است و سعی در توضیح ایجاد و بهبود همه جنبه های بافت شهری و قلمروهای عمومی داشته است.
مسئوولیت محیطی (Environmental Responsibility) : محدودیت ها، جایی که محیط انسان ساخت نباید منابع و ذخایر اکولوژیکی اش را فراتر از توانش کاهش دهد.
برابری اجتماعی (Social Equity) : شرایط جامعی که محیط انسان ساخت، برای خواسته ها و نیازهای مردم متفاوت در جنس، سن، و درآمد، فراهم می نماید.
پایداری اقتصادی (Economic Sustainability) : تعادل بین مصرف و سرمایه گذاری که در آن محیط انسان ساخت از سوددهی اش محافظت می کند و تکامل تدریجی اش را پیش بینی می کند.
محیط انسان ساخت (Built Environment) : محل سکونت بشر به عنوان یک فضای متصور شده شهرسازان و محیط زیست گرایان. اگر چه از جنبه فنی این اصطلاح توضیح عمومی همه نوع شهرنشینی است ولی این اصطلاح از معنای ضمنی تلفیق یکپارچه سیستم انسان ساز و محیطی طبیعی بوجود آمده است.
اجتماع محلی (Community) : زیستگاه های پایدار بشری که کامل به هم پیوسته و متراکم است. کوچک ترین مظهر نظری آن واحد همسایگی، دهکده یا گروهی از مردم با سکونتگاه هایی در مجاورت هم است.
سنت گرایی نوین (Neotraditionalism) : عادات و رسوم توصیف شده توسط انتخاب های عمل گرایانه (واقع بینانه) از گزینه های موجود است. این مکتب از مکتب های سنت گرا و مدرنیسم که دارای حساسیت در کاربرد اصطلاح و ایدوئولوژیک می باشند متفاوت است. اصطلاح مذکور توسط مؤسسه تحقیقاتی استانفورد در سال ۱۹۸۸ به منظور تشریح آداب و رسوم نسل در حال رشد و ترقی، به ثبت رسید. انتظار می رود مکتب مذکور تا سال ۲۰۲۰ مفهوم غالب باشد. یک محصول ویژه سنت گرایی نوین، مزدا میاتا است؛ مشخصه ای از ترکیب بریتانیای قدیمی با قابلیت تکنولوژی قابل اطمینان و مدرن ژاپنی. این مفهوم در خانه سازی با ایجاد اتاق های سنتی مخصوص و با بهره گیری از تکنولوژی بالا ایجاد شده است. در این نمونه خرده فروشی در حاشیه خیابان اصلی با ایجاد یک مرکز خرید مدیریت شده است و تعاملات و آداب اجتماعی توسط کافی شاب های متصل به اینترنت انجام شده است. بدین صورت سنت گرایی نوین در فنون شهرسازی جدید رسوخ کرده است.
کیفیت زندگی/استانداردهای زندگی (Quality of Life/Standard of Living) : دو معیار قراردادی در بررسی رفاه و بهزیستی بشر هستند. استاندارد زندگی معیاری کمی است در حالی که کیفیت زندگی جنبه کیفی دارد. استاندارد زندگی توسط شاخصه هایی نظیر درآمد خانوار، مالکیت اتومبیل، مسافت بزرگراه (فاصله از محل کار)، اندازه مسکن و تعداد حمام ها در واحد مسکونی و سایر تجهیزات واحد مسکونی اندازه گیری و مقایسه می شود. کیفیت زندگی توسط میزان فراهم بودن زمان اوقات فراغت و درآمدهای تحت اختیار در محک مقایسه و ارزیابی قرار می دهد که هر دو دسته نیز جزء تمایلات انتخابی افراد هستند. توسعه حومه شهری در راستای افزایش استاندارد زندگی است ولی با توجه به زمان و هزینه زیادی که صرف رفت و آمد و مالکیت اتومبیل می شود، کیفیت زندگی را پایین می آورد.
محیط/اکولوژی (Environmental/Ecological) : دو اصطلاح مشابه ولی غیر قابل تعویض می باشند. محیط گرایی به فرآیندهای غیر حیاتی که با سرزندگی یک سازمان مرتبط است ارجاع داده می شود. اکولوژی نیز به فرایندی بر می گردد که به حیات موجودات زنده وابسته است. بخش هایی از شهرسازی جدید، که در مقیاس منطقه ای اجرا می شود، باید در راستای چارچوب های محیطی و اکولوژی باشد.
قلمرو/گستره (Domain/Range) : قلمرو قسمتی از جهان است که به طور مستقیم توسط برنامه یا مداخله تغییر می کند. گستره قسمتی از جهان است که ممکن است متناسب با تغییرات تأثیر بپذیرد یا بر آنها تأثیر بگذارد.
ساختار فرهنگی (Cultural) : عناصر معرفی شده در جهان طبیعی توسط گروه های انسانی.
فرهنگ (Culture) : آداب و رسوم خاص هر گروه انسانی که متأثر از نگرش ها و رفتار است.
طبیعت (Natural) : شامل آنچه می شود که ساخته دست بشر نیست. معنی طبیعت با قسمت هایی از محیط که بدون دخالت انسان و مصنوعات بشری شکل گرفته است، هم پوشانی دارد. طبیعت گرایی اصطلاح مرتبط با طبیعت است که به طور غیر رسمی برای هر دو تعریف محیط طبیعی و مصنوعی استفاده می شود و در ارتباط با شهر گرایی می تواند تا حدی گیج کننده به نظر می رسد. پاسخ گویی محیطی می تواند در راستای توجه به این مقوله باشد.
طبیعت گرایی (Naturalistic) : طرحی است که به ترکیب های بی قاعده، انحنایی، ارگانیک و نامنظم متمایل است. طراحی طبیعت گرایانه، بیشتر در انتهای برش عرضی و نزدیک روستا اتفاق می افتد.
بخش خصوصی (Private Sector) : نهادهای توسعه ای با اهداف سودیابی می باشند. اکثر بافت های شهری ایالات متحده آمریکا توسط بخش خصوصی ساخته شده است.
بخش عمومی (Public Sector) : اعمال دولتی با اهداف کامیابی عمومی از طریق از بین بردن یا کمرنگ کردن فاصله هایی است که بخش خصوصی به دلیل عدم سودآوری به آنها نپرداخته است. بخش عمومی مسکن افراد با درآمد پایین را به خوبی سایر زیر ساخت هایی که توسط بخش های دیگر توسعه می یابند، ایجاد می کند.
بخش مدنی (Civic Sector) : مؤسسه های مذهبی، مدنی، فرهنگی و آموزشی که به منظور کامیابی عمومی فعالیت می نمایند. توسعه دهندگان بخش خصوصی می توانند با یارانه های بخش عمومی و پاداش های عمومی در ساخت مسکن اقشار کم درآمد مشارکت کنند.
سازمان های غیر انتفاعی (Not-For-Profit Sector) : نهادهای توسعه ای که با اهداف کامیابی عمومی و با ترکیب یارانه های بخش عمومی و پاداشهای عمومی در ایجاد مسکن اقشار کم درآمد عمل می نماید.
طراحی (Design) : مفهومی از محیط ساخته شده ای که به مجموعه مشخصی از نیازها و خواسته های بشری پاسخ بدهد.
برنامه ریزی (Planning) : سازماندهی مدیریت، سیاست و طراحی شهری.
طراحی شهری (Urban Design) : تصور ذهنی (مفهومی) از محیط انسان ساخت در پاسخ به نیازها و خواسته های بشر.
سیاست شهری (Urban Policy) : توجیه عقلانی سیستم های قانونی و مالی به منظور تأمین نیازها و خواسته های بشر.
مدیریت شهری (Urban Management) : روش ها و فرآیندهایی که از نیازها و خواسته های بشر حمایت و حفاظت می کند.

دسته بندی : آموزش , شهرسازی
نویسنده : modir
تاریخ انتشار : 28 / 05 / 2020
بازدید :
لینک کوتاه : https://space-place.ir/?p=4944
0