پارکینگ و انواع آن

بازدیدها: 0

🔹 توقفگاه يا پاركينگ (Parking):
توقفگاه يا پارکینگ روشی برای نگهداری خودروهایی که در حال حرکت نمی باشند است. روش ایجاد پارکینگ ها ویژگی متمایز میان CSD و TND است. TND پارکینگ ها را در پشت ساختمان ها ایجاد می کند تا کیفیت پیاده روهای مقابل ساختمان ها را افزایش دهد. از آنجا که پارکینگ ها تعیین کننده ی تراکم خودرو می باشند، سیستم ایجاد آنها، متناسب با مدل پارکینگی است که تراکم ساختمان ها را افزایش می دهد.

توقفگاه يا پاركينگ

توقفگاه يا پاركينگ


🔹پارکينگ خارج از خیابان (Off-Street Parking):
مکانی برای پارک خودرو در پارکینیگ که به طور معمول در پشت ساختمان یا در جلوی ساختمان قرار دارد و خودرو را از محیط عمومی، پنهان می دارد.
پارکينگ خارج از خیابان

پارکينگ خارج از خیابان


🔹پارکينگ درون خیابان (On-Street Parking):
خط منفردی که در مجاورت مسیرهای عبور و مرور قرار دارد و به طور مستقیم از خطوط مختص رانندگی قابل دسترس است. پارکینگ درون خیابان بیشتر در مواقعی که به محل پارک بیشتر از حد معمول نیاز است مورد استفاده قرار می گیرد.
پارکينگ درون خیابان

پارکينگ درون خیابان


🔹 پارکينگ مجاور ساختمان (Building-side Parking): این نوع پارک زمانی صورت می گیرد که فرد در نزدیکی مقصد خود قرار داشته باشد. این امر موجب نارضایتی عابران پیاده می گردد، با این حال این روند به طور معمول در CSD (حومه های شهر) به کار می رود. در سیستم TND به ندرت نیاز به پارک مجاور ساختمان بوجود می آید، چرا که در این سیستم به رضایت خاطر عابران توجه بیشتری می شود. در TND پارک خودرو کمی دورتر از مقصد و اندکی پیاده روی مطلوب و قابل قبول است.
🔹 پارکينگ معمایی (Teaser Parking): بخش کوچکی از پارکینگ های درون خیابانی که به طور معمول در مقابل ساختمان ها وجود دارد. گویی پارکینگ های بیشتری در محوطه ی پشت ساختمان پنهان شده است.
🔹 پارکينگ موازی (Parallel Parking): الگوی پارک ماشین به صورت موازی در کنار لبه ی پیاده رو را گویند. پارک به طور موازی تنها بخش باریکی از خیابان را به خود اختصاص داده و ساختار پیاده رو را خراب نمی کند. با این حال، این نوع پارک، مستلزم طرح ریزی های پیچیده بوده و جلوی ساختمان ها را تا حدودی اشغال می کند.
🔹 پارکينگ مورب (Diagonal Parking): الگوی پارک خودرو به صورتیکه خودرو با زاویه ای خاص در کنار لبه ی پیاده رو توقف کند. این نوع پارک کردن موجب تصویر نابهنجاری در الگوی پیاده روها می گردد، اما طراحی آن ساده بوده و تراکم بیشتری را در بر می گیرد.
🔹 پارکينگ قائم (Head-In Parking): الگوی پارک خودرو به صورتی که خودرو با لبه ی پیاده رو زاویه ای قائم ایجاد کند. پارک قائم به خیابانی عریض نیاز دارد و طراحی آن کمی خطرناک است. این نوع پارک دربرگیرنده ی بیشترین ازدحام ممکن است.
🔹 پارکينگ چند طبقه (Deck Parking): ساختمانی مخصوص پارک خودرو که دارای طبقات متعددی است. این نوع پارکینگ اغلب در مناطق مرکزی ایجاد می شود. پارکینگ چند طبقه، از کیفیت پیاده روها می کاهد. ساختمان پارکینگ باید به صورت فرو رفته باشد، در غیر این صورت باید در پشت خانه های ردیفی قرار گیرد.
🔹 پارکينگ مشترک (Shared Parking): سیاستی که براساس آن برنامه های روزانه / شبانه و اول هفته / آخر هفته، شرایطی را برای استفاده از پارکینگ به صورت اشتراکی فراهم می آورند. هنگامی که استفاده ی اشتراکی تعیین گردید، ستاد طراحی باید تراکم پارکینگ را تا ۲۵% کاهش دهد. هدف از این نوع پارکینگ ها، فراهم آوردن میزان جای پارک های مورد نیاز است، و این امر احتمال وجود پارکینگ هایی بیش از میزان مورد نیاز را کاهش می دهد. تقاضای پارکینگ هایی قراردادی به عنوان گردآوری مسائل نقلیه ی پارک شده با استفاده از ساختمان هایی وسیع، تعریف شده است. شواهد تجربی به منظور رشد میزان جای پارک برای مصارف گوناگون، جمع آوری شده است. مؤسسه ی مهندسان ترابری (ITE)، مؤسسه ی ملی پارک خودرو (NPA) و اساس انو (Eno) برای حمل و نقل ارائه دهنده ی ارقام آماری جهت کنترل و طراحی پارکینگ های شهری می باشند. آنها الزاماتی را جهت کاربری های متعدد زمین به منظور ایجاد پارکینگ هایی در سطح شهر ارائه نموده اند. چنین ارقام و آماری به منظور توسعه ی کاربری اراضی تفکیک شده مورد بررسی قرار گرفته اند. اما عوامل مازاد فراوانی بر پروژه های کاربرد ترکیبی پارکینگ ها تأثیر گذار بوده اند، عواملی از قبیل: نوع پارک، ازدحام، ترکیب کاربری زمین، کیفیت محیط پیاده روها، مکان های مربوط به جایگاه های پارکینگ ها، هزینه ی پارک، وجود وسایل حمل و نقل جایگزین خودروها، و سطح درآمد افراد. اگر هر منطقه پارکینگی اختصاصی به خود را داشته باشد، دیگر نیاز به جای جديد بوجود نمی آید. استفاده های ترکیبی به سه دلیل رخ می دهند:
۱٫ الگوی فعالیت های کاربری های مختلف منجر به تغییراتی در استقرار این محل ها در ساعات مختلف روز، روزهای هفته یا فصلی خاص از سال می گردد، و لذا پارکینگ ها ظرفیت کافی برای افراد متقاضی را نخواهند داشت. زمان اوج مصرف از پارکینگ ها در روزهای هفته حدود ۲ ظهر است. این اوج مصرف، آخر هفته ها در حدود ساعت ۷ بعدازظهر رخ می دهد.
۲٫ چندین کاربری اغلب مورد استقبال افراد قرار می گیرد چرا که در این صورت فضای کمتری از محیط برای پارکینگ ها اختصاص یافته و این فضا تراکمی برابر با تراکم پارکینگ های وسیع یک منظوره را در بر می گیرد. به این نوع محیط یک بار پارکینگ می گویند.
۳٫ عبور و مرور، پیاده روی و استفاده از دوچرخه، کاهش دهنده ی اتکاء افراد به اتومبیل ها و یافتن محل پارک برای آنها، بخصوص در میان افراد ساکن یک منطقه، است. این احساس دومین مزیت استفاده از پارکینگ های اشتراکی است.

دسته بندی : آموزش , شهرسازی
نویسنده : modir
تاریخ انتشار : 27 / 05 / 2020
بازدید :
لینک کوتاه : https://space-place.ir/?p=4819
0