چرخه شهري

بازدیدها: 3

چرخه
(URBAN STRUCTURE)
چرخه شهري شامل موارد زير مي شود:
۱- انواع راه عبوري (THOROUGHFARE TYPES)
۲- انواع عبور و مرور (TRANSIT TYPES)
۳- طراحی مسیرهای عبور و مرور (THOROUGHFARE DESIGN)
۴- واژگان مربوط به چرخه
انواع راه عبوری (THOROUGHFARE TYPES)
راه عبور از عناصر شهری است که فراهم کننده بخش اصلی فضای باز عمومی شهر و مسیرهای ماشین رو است. راه عبور دارای دو مشخصه کلی است: ظرفیت و هویت. ظرفیت شامل تعداد خودروهایی است که از بخش مشخصی از راه عبوری در طی زمانی مشخص می گذرند. ظرفیت را با تعداد خطوط عبوری و عرض آنها، شعاع مسیر مرکزی، شعاع لبه های مسیر، و درجه ی ارتفاع کف معبر، تعیین می کنند.
مشخصه، مناسب بودن راه عبوری به عنوان مکانی برای فعالیت های افراد پیاده و به عنوان جایگاهی برای شکل گیری گونه های متنوعی از ساختمان ها در پیرامونش مدنظر است. هویت را با گونه های متنوع نمای ساختمان ها و حریم آنها تعیین می کنند، که توسط مکانی عرضی مشخص می شود. به طور كلي راه عبوري شامل ۱۰ نوع مي باشد كه در ادامه به آن پرداخته مي شود:
۱ – آزادراه (Highway)
مسیر عبوری با مسافت زیاد جهت رانندگی با سرعت بالا که از بیرون شهر می گذرد. آزادراه باید فاقد هر گونه تقاطع هم سطح، راه فرعی، و ساختمان هایی در مجاورش باشد، در غیر این صورت به صورت نواری رشد می کند که در برگیرنده جریان ترافیک و مختل کننده آسایش افراد است. انواع دیگر آزادراه شامل تندراه (شاهراه) و باغ راه (پارک وی) است. تندراه، راهی است که در برگیرنده تقاطعاتی است که به صورت مسیرهای دوطرفه با اختلاف سطح از یکدیگر شکل می گیرند. باغ راه نیز راهی است که در مجاورت مناطق طبیعی قرار گرفته است.

آزادراه

آزادراه


۲ – بلوار (Boulevard)
راه عبوری طولانی که حرکت با سرعت بالا در آن آزاد بوده و از منطقه ای شهری می گذرد. بلوارها اغلب در مجاورت پارکینگ، پیاده رو و زمین های سرسبزی که به ساختمان های شهری منتهی می شوند، قرار دارند.
بلوار

بلوار


۳ – جاده سواره اصلی (Drive)
راه عبوری که در مرز میان منطقه ای شهری و بخشی از طبیعت، معمولاً در کنار آبشار، پارک، یا دامنه ی کوه، شکل گرفته است. یک سمت این راه عبوری دارای ویژگی های شهری یک خیابان یا بلوار، همراه با پیاده رو و ساختمان های مجاور، بوده در حالی که سمت دیگر مشخصه های یک جاده یا باغ راه، همراه با زمین های در حال کشت و ویژگی های روستایی را دارا است.
جاده سواره اصلی

جاده سواره اصلی


۴ – خیابان (Avenue)
راه عبوری با مسافت محدود که بخش های شهری را در ناحیه شهری به هم متصل می سازد. برخلاف بلوار، طول و محور خیابان محدود می باشند. خیابان را می توان به صورت میدانی مطوّل در نظر گرفت.
خیابان

خیابان


۵ – جاده محلی (Road)
راه عبوری محلی، برای حرکت با سرعت کم و مناسب برای مناطق روستایی و لبه شهری می باشد. جاده ها ایجاد کننده ی حریم ساختمان هایی با تراکم اندک مانند خانه های معمولی می باشند. جاده دارای ویژگی های روستایی و فاقد پیاده رو یا مکان هایی برای پارک خودروهاست. این راه عبوری بجای پیاده رو دربرگیرنده راه های باریک سرسبز در دو سمت خود است. میزان درجه ی ویژگی های روستایی جاده را می توان با بررسی چنین عواملی، تعیین نمود.
جاده محلی

جاده محلی


۶ – خیابان محلی (Street)
راه عبوری محلی که خودروها در آن کم و محدود است. این راه عبور برای مناطق عمومی، مرکزی و هسته ای مناسب است. این خیابان ها شکل دهنده ی حریم ساختمان هایی پرتراکم، مانند اداره ها، مغازه ها، آپارتمان ها و ساختمان های مسکونی می باشند. خیابان دارای ویژگی های شهری بوده و شامل پیاده روهای وسیع، باغچه هایی در مجاورت پیاده روها، پارکینگ های ردیفی و درختانی در نواحی کاشته شده منفرد می باشد. این ویژگی ها با توجه به منطقه ای كه خیابان در آن واقع است، مانند مناطق تجاری یا مسکونی، متفاوت است.
خیابان محلی

خیابان محلی


۷ – کوچه ی پشتی (Rear Lane)
راه عبوری که برای دسترسی وسایل نقلیه در پشت ساختمان قرار دارد. راه های فرعی (پشتی) براساس استانداردهای مسیرهای ماشین رو، سنگ فرش شده اند. این کوچه ها باید تا حد ممکن دارای ویژگی های روستایی باشند.
کوچه ی پشتی

کوچه ی پشتی


۸ – کوچه (Alley)
مسیر باریکی که کوچه های پشت ساختمان ها را به ساختمان های شهری دیگر و پارکینگ ها متصل نموده و تسهیلاتی را برای آنها فراهم می آورد. کوچه ها از سویی برای عبور و مرور خودروها مورد استفاده قرار گرفته و از سویی حریم ساختمان ها را بوجود می آورند.
کوچه

کوچه


۹ – پیاده راه (Path)
مسیر پیاده رویی که از پارک یا حومه ی شهر می گذرد. پیاده راه ها باید مستقیماً به شبکه ی پیاده روهای شهری متصل باشند.
پیاده راه

پیاده راه


۱۰ – گذرگاه (Passage)
رابط پیاده روهایی هستند که از میان ساختمان ها می گذرند. گذرگاه ها ایجاد کننده ی میانبرهایی از میان ساختمان ها بوده و پارکینگ های واقع در پشت ساختمان ها را به خیابان های اصلی مرتبط می سازند. گذرگاه ها ممکن است سرپوشیده بوده و تعیین کننده ی حریم مغازه ها باشند. حیاط گونه ای از گذرگاه است که دارای منظره ی وسیع تری نسبت به گذرگاه های معمولی است. حیاط در مقابل ساختمان واقع شده و امکان دسترسی خودروها را به کوچه های مجاور ساختمان فراهم می کند.
گذرگاه

گذرگاه

انواع عبور و مرور (TRANSIT TYPES)
سيستم عبور و مرور مستقل از خودروهای شخصی (و انواع آن) است. سه نوع سيستم عبور و مرور موجود مي باشد: سیستم راه آهن، سیستم اتوبوس، و سیستم دوچرخه. هر کدام از این سیستم ها دارای مزایای مختص به خود بوده و همچنین دربرگیرنده ی الزامات الگوی شهری وابسته به خود می باشند، در صورت نادیده گرفتن الگوهای مذکور افزایش هزینه های اجرایی پیش خواهد آمد. با این حال، هیچ کدام از این سیستم ها مانند خودروهای شخصی که نیاز به محل پارک و راه های عبور پر هزینه دارند، به طور عمومی و خصوصی پر هزینه نمی باشند.

۱– سیستم های راه آهن (RAIL SYSTEMS)
🔹 سيستم راه آهن کوتاه سفر (Commuter Rail): این سیستم مجهز به تجهیزات راه آهنی سنگین بوده و دارای شتاب بالا است. از این سیستم می توان به طور همزمان برای باربری نیز استفاده نمود. ایستگاه ها در این روند معمولاً در فواصل ۲ مایلی (حدود ۲/۳ کیلومتر) یا بیشتر واقع شده اند (جاده ی اصلی فیلادلفیا، راه آهن لانگ آیلند)
🔹 سيستم راه آهن سنگین (Heavy Rail): این خطوط جدا از مسیرهای عبور و مرور وسایل نقلیه قرار گرفته اند. این جدایی توسط تقاطع هایی که دارای اختلاف سطح می باشند، انجام شده است. مسیرهای دو طرفه مذکور در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین (میامی)، یا به صورت راه آهن زیرزمینی (واشینگتن)، یا به صورت جدا شده از حد فاصل بزرگراه (کالگاری)، یا مسیری اختصاصی (فیلادلفیا)، بوجود می آیند. این مسیرها برای حرکت با سرعت بالا برنامه ریزی شده و به طور متوسط در هر مایل (حدود ۶/۱ کیلومتر) ایستگاه هایی دارند. ایجاد چنین سیستم هایی هزینه ی بسیار زیادی را می طلبد.
🔹 سيستم راه آهن سبک (Light Rail): این مسیر در سطح سیستم های حمل و نقل دیگر قرار دارد. وسایل نقلیه ای این خطوط برای رانندگی با سرعت کم و متوسط برنامه ریزی شده اند. لذا می توانند هر نیم مایل (حدود ۸۰۰ متر) در ساختاری شهری یا هر دو مایل (حدود ۲/۳ کیلومتری) در حومه ی شهر توقف نمایند. ایجاد ساختار راه آهنی سبک، وسیع و سودمند نیز در برابر دیگر سیستم ها از هزینه ی بالایی برخوردار است.
🔹 سيستم راه آهن واگن برقي (Tram): سيستم راه آهن واگن برقی يا تراموا نوعی سيستم راه آهن سبك شهری است که واگن های آن بر روی ریل هایی که در كف خیابان تعبیه شده اند، حرکت می کنند. واگن های تراموا به طور معمول از قطارهای عادی و حتی متروها سبک تر و کوتاه تر مي باشد. تعداد توقف هاي سيستم راه آهن برقي از سيستم راه آهن سبك بيشتر و از سيستم هاي اتوبوس راني كمتر مي باشد.

سیستم های راه آهن

سیستم های راه آهن


۲ – سیستم های اتوبوس رانی (BUS SYSTEMS)
🔹 اتوبوس (BUS): وسیله ی حمل و نقل عمومی مسافران است که از مسیر سیستم های عبور و مرور عمومی می گذرد. این وسیله با سرعتی کم حرکت می کند لذا می تواند در ایستگاه هایی نزدیک، مکرراً توقف داشته باشد. این سیستم بدلیل ایستگاه های متناوبی که در هر یک چهارم مایل دارد (حدود ۴۰۰ متر) (به اندازه ی ۵ دقیقه راه رفتن) برای افراد بسیار مفید و سودمند است. اتوبوس ها به صورت منطقه ای در شهر پراکنده شده اند. این سیستم با توجه به کارآیی بالایش از هزینه ی زیادی برخوردار نیست.
🔹 اتومبیل کرایه ای (Jitney): وسیله ای نقلیه ای کوچک که دارای مالک شخصی (راننده) بوده و به طور مستقل عمل می کند. اغلب اتومبیل ها در مسیرهای معمولی در حرکتند اما ممکن است بنا به درخواست مسافر خود خارج از این مسیر نیز حرکت نمایند.
🔹 ون های گردشی (Circulator): وسیله ای کوچک که در برگیرنده ی چندین مسافر می شود و در مسیرهایی مشترک با راه های عبور و مرور عمومی حرکت می کند. این وسیله دارای سرعت کمی است و می توان با تماس تلفنی آن را کرایه نمود. این وسیله اغلب در رساندن مسافران به فرودگاه مورد استفاده قرار می گیرد؛ سرویس های مدارس نیز گونه ای از وسایل نقلیه مذکور می باشند. این خودروها همچنین جهت حمل و نقل افراد بازنشسته بکار می روند. ون ها کم هزينه ترین وسیله ی حمل و نقل می باشند و نوع کوچکی از اتوبوس های کامل می باشند.
سیستم های اتوبوس رانی

سیستم های اتوبوس رانی


۳– سیستم دوچرخه رانی (BICYCLE SYSTEMS)
مسیرهای مخصوص دوچرخه سواران، راه های عبوری هستند که منحصراً برای استفاده دوچرخه سواران بوجود آمده اند. اگر شبکه ی کلی راه های عبور درست برنامه ریزی شود، راه باریکی در مجاورت راه های اصلی به وسایل نقلیه ی کوچک مانند دوچرخه و موتور سیکلت اختصاص می یابد. تنها زمانی باید از ایجاد چنین راه های باریکی اجتناب ورزید که موجب باریک شدن راه های اصلی و شکل گیری کندی ترافیک گردند. سه نوع مسیر دوچرخه رو وجود دارد:
۱- معبر دوچرخه ممتد (Trail): مسیری مستقل که به دوچرخه سواری اختصاص دارد، این مسیر به طور کل در امتداد و موازی با بزرگراه یا حومه ی شهر، قرار گرفته است.
۲- مسیر ویژه دوچرخه (Lane): مسیری که به دوچرخه سواری اختصاص یافته و به صورت نوار باریک مشخصی در لبه ی راه های عبور قرار گرفته است.
۳- مسیرهای معمولی (Route): مسیر تعیین نشده ای که با دیگر وسایل نقلیه در راه های عبور اصلی مشترک است.
سیستم دوچرخه رانی

سیستم دوچرخه رانی


طراحی مسیرهای عبور و مرور (THOROUGHFARE DESIGN)
طراحي مسيرهاي عبور و مرور دو مبحث زير را در بر مي گيرد:
۱- جريانات وابسته به وسائل نقليه
۲- هزينه زيربنايي

۱ – جریانات وابسته به وسائل نقلیه
ترکیبی است از خطوط مربوط به عبور و مرور و مکان های مختص پارکینگ در شبکه ی راه های عبوری كه شکل دهنده ی اکثریت مکان های عمومی برای عبور عابران پیاده است. بدلیل مجاورت اغلب ساختمان ها، راه های عبوری تقاطعات عمومی را در سطح شهر بوجود می آورند. این شبکه باید بدقت هم برای ظرفیت وسائل نقلیه و هم برای عابران پیاده طراحی شود. ترکیب ورودی خیابان ها و نمای جلوی ساختمان ها حد و حدودی را برای عابران بوجود می آورد اما باید در ایجاد پیاده روها علاوه بر مسائل مذکور کنترل و طرح ریزی سرعت حرکت وسایل نقلیه را نیز در نظر گرفت. برای بررسی حدود سرعت خودروها، باید آنها را به طور مداوم زیر نظر داشت. سرعت حرکت وسائل نقلیه تحت تأثیر عوامل فیزیکی تغییر می کند. این عوامل شامل موارد زیر است: عرض راه های عبور، تدارک راه هایی جهت پارک خودروها، شعاع خط مرکزی، و شعاع محدود شده ی تقاطع.
ستاد طراحی عبور و مرور قراردادی، تنها ترکیبات مناسبی را برای حرکت سریع تعیین می کند. این روند باید در برگیرنده ی سرعت هایی متفاوت وابسته به ساختار شهری مورد نظر نیز باشد. علاوه بر معیارهایی برای حرکت سریع، معیارهای دیگری نیز برای حرکت های آرام، آزاد و تفریحی نیز وجود دارد. این معیارها موجب کاهش ترافیک می گردند. تدارک چنین مسیرهایی جهت کاهش ترافیک، خود نیز مستلزم راهبردهای خاصی است.

مقايسه ويژگي معابر

مقايسه ويژگي معابر


جدول توضيحات در مورد برش عرضی منطقه

جدول توضيحات در مورد برش عرضی منطقه


جدول مقايسه مقياس واحد همسايگي در الگوهاي توسعه اي TND و CSD

جدول مقايسه مقياس واحد همسايگي در الگوهاي توسعه اي TND و CSD


جدول مقايسه مقياس بلوك در الگوهاي توسعه اي TND و CSD

جدول مقايسه مقياس بلوك در الگوهاي توسعه اي TND و CSD


جدول مقايسه مقياس زمين در الگوهاي توسعه اي TND و CSD

جدول مقايسه مقياس زمين در الگوهاي توسعه اي TND و CSD


🔹 راه های مرتبط با وسائل نقلیه (Vehicular Way):
بخش راه های عبوری که دربرگیرنده وسائل نقلیه، همراه با راه های مرتبط با عابران پیاده در برگیرنده قوانین مربوط به حق تقدم می باشند.
🔹 راه های مرتبط با عبور عابران پیاده (Pedestrian Way):
بخشی از راه های عبوری که دارای حق تقدم بوده و برای مواردی غیر از حرکت وسایل نقلیه و پارک خودرو ها مورد استفاده قرار می گیرد. این راه ها در برگیرنده ی پیاده رو ها و مناطق سرسبز مجاور ورودی خیابان ها است.
🔹 درایو وی (Driveway):
راه دسترسی وسائل نقلیه به پارکینگ های اختصاصی که گاراژها را به راه های عبوری متصل می سازند. این راه ها در مقابل راه های اصلی عبوری، با استاندارد های کمتری بوجود می آیند. هزینه ی ایجاد راه های پشتی ساختمان ها را می توان با جایگزین کردن درایو وی بجای آنها جبران نمود.
🔹 درایو هالیوود (Hollywood Drive):
مسیری مسکونی که از دو ردیف موازی پیاده روهایی با عرض ۶۰ سانتیمتر ساخته شده است، در میان این دو ردیف محوطه ای درختکاری شده و سرسبز قرار دارد. این نوع پیاده روها بسیار زیبا و مناسب اند اما ساخت آنها کمی دشوار است. برای پارکینگ هایی که در جلو ساختمان واقع شده اند، باید مسیری مشخص وجود داشته باشد که از میان این پیاده رو عبور کرده به طوری که به چمن های آن آسیبی وارد نشود.
🔹 ایستگاه عبور و مرور (Transit Stop):
مکانی برای افرادی که منتظر اتوبوس یا قطار می باشند. تجربه انتظار برای وسیله ی نقلیه برای انتخاب مجدد فرد جهت استفاده از آن وسیله، از اهمیت بالایی برخوردار است. به طور معمول ایستگا ها دارای صندلی و فضایی جهت نشستن افراد می باشند. بهترین نوع ایستگاه ها، ایستگاه هایی اند که در گوشه ای از فروشگاه ها و یا رستوران ها واقع شده که دارای محیطی گرم، دلنشین همراه با چیزی برای خوردن یا نوشیدن می باشند.
🔹 کاربرد ایستگاه های عبور و مرور (Transit Use):
ایستگاه ها تحت شرایط ذکر شده در زیر کارآمد خواهند بود:
۱- ایستگاه های عبور و مرور مکانی راحت و بزرگ می باشند. مسافران کمی می توانند انتظار در محوطه ای کوچک و باریک را تحمل کنند. مطلوب ترین منطقه برای ایستگاه در گوشه ای از فروشگاه یا رستوران است که این ویژگی یکی از شرایط لازم TND است.
۲- ایستگاه در مسیر عبور و مرور افراد قرار دارد، هیچ کس برای رسیدن به ایستگاه از وسیله ی نقلیه استفاده نمی کند، اگر چنین اتفاقی رخ دهد، فرد در ایستگاه پیاده نشده و با همان وسیله به راه خود ادامه می دهد. حداکثر مسافتی که فرد از مرکز همسایگی که در آن سکونت دارد تا ایستگاه سپری کند باید معادل ۵ دقیقه پیاده روی معمولی باشد.
۳- اغلب ایستگاه های عبور و مرور دارای ساختار شهری مطلوبی می باشند. در صورتی که فرد برای رسیدن به آن نیاز به وسیله ی نقلیه دیگری داشته باشد با استقبال روبرو نشده و پایدار نخواهد بود.
۴- خط سیر سیستم باید قابل فهم و روشن باشد. مسیرهای مستقیم بیشتر از مسیرهای فرعی و نامشخص مورد استفاده قرار می گیرند.
۵- وسیله ی عبور و مرور باید تمیز، بی خطر و مشخص شده باشد. طراحان این سیستم ها اغلب مشخص نمودن وسایل نقلیه عمومی را نادیده می گیرند، در صورتی که شواهد نشان می دهد افراد از این وسایل بیش از خودروهای شخصی استفاده می کنند.
۶- زمان میان رسیدن وسائل نقلیه کوتاه و زمان کاری آنها طولانی است. اغلب مردم از انتظارهای طولانی مدت برای وسایل نقلیه عمومی امتناع می کنند، و تعداد کمی در اواخر ساعات کاری وسائل منتظر آنها نمی ماند.
🔹 پیامدهای جانبی مرتبط با خودرو (Automotive By-Products):
نتایج و پیامدهای استفاده از خودرو و وسائل نقلیه را گویند. پیامدهای مورد نظر بدین شرح اند: آزادی افزایش یافته گردش ها، سفرهای کوتاه مفید تر، تجربه ی سفری راحت تر، و قوانین مرتبط با شرایط بوجود آمده. پیامدهای غیرمنتظره نیز از این قبیل اند: کاهش سفرهای راه آهنی، افزایش میزان ترافیک، مشکلات مرتبط با یافتن محل پارک خودرو، شلوغی مرکز شهری و آلودگی هوا. همچنین می توان این موارد را به پیامدهای غیر منتظره اضافه کرد: پنچری لاستیک ها، وابستگی به منابع انرژی خارجی، جدایی گزینی میان خانواده ها توسط میزان درآمد آنها، پیدایش فرصت های نابرابر برای قشر فقیر جامعه (جوان ها یا میان سالانی که نمی توانند رانندگی کنند)، نابودی فضاهای باز با پراکنده نمودن شهر، کاهش زمان در اختیار بوسیله رفت و آمد، افزایش سبک زندگی غیر متحرک، آلودگی بصری پارکینگ ها، استفاده بیشتر از منابع جهت ساخت و ساز، و هزینه های افزایش یافته ی خدمات.
🔹 قابلیت دسترسی (Accessibility):
معیار عمومی فرصت های حمل و نقل موجود. ایجاد قابلیت دسترسی بر ایجاد تحرک و پویایی مقدم تر است، اگر چه تحرک در ارتباط با سرعت خودرو است اما افراد این مسأله را پذیرفته اند که هر چقدر تا مقصد راه باشد، مهم رسیدن به آنجاست، نه میزان سرعت وسیله ی نقلیه.
🔹 مدیریت عبور و مرور (Traffic Management):
کاهش تراکم ترافیک با روش هایی از جمله تعادل کاربری ها، ساختار مسیر، فراهم سازی وسائل حمل و نقل عمومی را گویند. روش های مدیریت اساسی بدین شرح اند: ترغیب استفاده از وسائل حمل و نقل عمومی، کاهش اجباری ساعات کاری، و ایجاد باجه های عوارض گیری در میان راه ها. همه ی این روش ها جنبه ایجابی دارد به طور کل متضمن مجازات می باشند و تنها کاربری های متعادل تسهیلی می باشند.
آرام سازی ترافیک(Traffic Calming):
مجموعه ای از اصول و راهبردهایی که به منظور کاهش سرعت ترافیک مورد استفاده قرار می گیرند. چنین روش هایی در برگیرنده ی باریکی جاده ، پارک خودرو در خیابان، جلو آمدگی پیاده روها، دست اندازها، سرعت گیرها، موانع انحرافی، و نشانه های بصری می باشند. آرام سازی ترافیک با استفاده از این روش ها، در راه های اصلی که برای سرعت های مشخصی طرح ریزی شده اند، لازم نیست.
 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


 آرام سازی ترافیک

آرام سازی ترافیک


🔹 حرکت برخلاف مسیر (Contracommute):
الگوی حرکت در مسیر مغایر با جریان اصلی ترافیک را گويند. نتیجه این امر، بهره وری از مسیرهای خلوت است. این حرکت مطلوب باید یکی از عوامل تعیین کننده ی مکان هایی جهت رشد شهری گردد.
🔹 سرعت گیر های افقی (Horizontal Speed Bump):
روشی برای فرونشاندن ترافیک. برآمدگی طرح ریزی شده در راه های عبور و مرور است.
🔹 تيرک خطرنما (Bollard):
علامت های قائم کوتاه. خطوط تیرک ها به منظور تعیین مسیرهای عبور و مرور خودروها در سطوحی پیوسته مانند میدان، مورد استفاده قرار می گیرد. تیرک ها قابل حمل و نقل، ابزار مفیدی در مدیریت ترافیک و عبور و مرورهای دوره ای می باشند، چرا که می توان از آنها تنها در مواقع پرتراکم تر مانند آخر هفته ها و جشن ها، استفاده نمود.
🔹 ایجاد انحراف و خمیدگی (Chicane):
روشی برای فرونشاندن ترافیک. ایجاد پیچ و راه های انحرافی در مسیرهای اصلی عبور و مرور جهت کاهش سرعت خودروها.

دسته بندی : آموزش , شهرسازی
نویسنده : modir
تاریخ انتشار : 27 / 05 / 2020
بازدید :
لینک کوتاه : https://space-place.ir/?p=4824
0